11 Δεκεμβρίου – Διεθνής Ημέρα Βουνού

Το διήμερο 11-12 Δεκεμβρίου κινητοποιούμαστε και ενώνουμε τη φωνή και τη δράση μας με όσους-ες αντιστέκονται στην καταστροφή των Βουνών και τη λεηλασία της Φύσης.

Σάββατο 11/12, 12:00 Συγκέντρωση – διαμαρτυρία στον πεζόδρομο Διονυσίου Αρεοπαγίτου – Φιλοπάππου.

Κυριακή 12/12, 10:00 Πεζοπορία διαμαρτυρίας στον Κιθαιρώνα, Βίλια – πηγή Γκούρα – Κιάφα Μούζα. Επιστρέφουμε στην εκκίνηση του Οδοιπορικού για να περπατήσουμε προς τη ράχη «Πέτρα Αετού – Γεννήματα», όπου σχεδιάζεται η εγκατάσταση 9 ανεμογεννητριών ύψους 180 μέτρων, ακριβώς από πάνω και σε απόσταση μόλις 1600 μέτρων από τα Βίλια (η ΜΠΕ του έργου βρίσκεται σε διαβούλευση στο Ηλεκτρονικό Περιβαλλοντικό Μητρώο μέχρι τις 7/12). Σαν να μην είναι αρκετές οι 40 ανεμογεννήτριες στη δυτική κορυφογραμμή του Κιθαιρώνα και οι άλλες 10 στην Πάστρα, πρέπει να καταστραφεί και να γεμίσει τουρμπίνες και το ενδιάμεσο, ακόμα αλώβητο τμήμα του βουνού. Κι ας είναι οι πλαγιές βόρεια των Βιλίων οι μόνες γύρω από τον οικισμό που γλίτωσαν από την πυρκαγιά του καλοκαιριού!

Περισσότερες λεπτομέρειες για τις εκδηλώσεις προσεχώς.

Περιμένουμε να δούμε και άλλες δράσεις ανά τη χώρα για το διήμερο 11-12/12!

11 Δεκεμβρίου – Διεθνής Ημέρα Βουνού

Αγώνας για τη Φύση και την Αξιοπρέπεια

Η Διεθνής Ημέρα Βουνού θεσμοθετήθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη για να φέρει στο προσκήνιο τη σημασία των Βουνών για τη ζωή όλων μας και να ενισχύσει το ενδιαφέρον για τους ορεινούς πληθυσμούς και τα  οικοσυστήματα. Καθώς τα Βουνά αποτελούν προπύργια της Φύσης, ο αγώνας για την προστασία τους αγκαλιάζει κάθε επιμέρους δράση για τη διατήρηση όλων των φυσικών βιοτόπων και για την υπεράσπιση των κοινών φυσικών πόρων.

Για τη φετινή Ημέρα του Βουνού, το Σαββατοκύριακο 11-12 Δεκεμβρίου, απευθύνουμε κάλεσμα σε όλες τις συλλογικότητες και σε όσους-ες  δραστηριοποιούνται για τη διάσωση της Φύσης, για μία μαζική και συντονισμένη δράση αντίστασης στους τόπους που απειλούνται.

Να εξορμήσουμε στις ράχες, τα λιβάδια, τις κορυφές, τα νησιά που κινδυνεύουν από το φαγοπότι των λίγων, που ονομάζουν «ανάπτυξη» και να φτιάξουμε μία νοητή αλυσίδα που θα συνδέσει την Κρήτη με τη Ροδόπη, το Αιγαίο με την Ήπειρο. Να διαδώσουμε με κάθε δυνατό τρόπο τις εικόνες από τη δράση μας, να δείξουμε με αυτές την έκταση της καταστροφής που ήδη έγινε ή ετοιμάζεται και να τις μετατρέψουμε σε μαγιά για να φουσκώσει αυτός ο αγώνας ακόμα περισσότερο.

Η Συνέλευση του Οδοιπορικού Ενάντια στη Λεηλασία των Βουνών και της Φύσης

Τον δρόμο τον ανοίγεις προχωρώντας

Διήμερο στο όρος Πατέρας (6-7/11): Χρήσιμες οδηγίες

Οι μέρες του μικρού οδοιπορικού πλησίασαν! Περπατάμε και αναπνέουμε μαζί στο πληγωμένο βουνό της Δυτικής Αττικής. Θαυμάζουμε την αναγέννηση του δάσους, υπερασπιζόμαστε τη φύση και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, απέναντι στις μηχανές της ανάπτυξης.

Η δράση είναι ανοιχτή σε όσες και όσους συμφωνούν με το σκεπτικό της ομάδας. Απαραίτητη προϋπόθεση η επικοινωνία με την ομάδα στα τηλέφωνα 6972109481, 6972036714 ή στο odoiporikostavouna@gmail.com και η δήλωση συμμετοχής εδώ.

Για τη διαδρομή

– Οι δύο διαδρομές δεν έχουν ιδιαίτερες τεχνικές δυσκολίες, απαιτούν όμως – και ειδικά αυτή της Κυριακής – καλή φυσική κατάσταση.

– Στη διαδρομή δεν συναντάμε πηγές ή βρύσες. Το πόσο νερό χρειάζεται κάθε άτομο είναι υποκειμενικό ζήτημα αλλά μια που θα έχουμε και υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες θεωρούμε απαραίτητο καθένας και καθεμία που ξεκινάει μια ημερήσια διαδρομή να έχει τουλάχιστον δύο λίτρα νερού.

– Περπατάμε με κατάλληλα παπούτσια πεζοπορίας/ορειβασίας που έχουμε ήδη χρησιμοποιήσει (τα αμεταχείριστα κρύβουν εκπλήξεις)…

– Απαραίτητα στο σακίδιο: καπέλο, γυαλιά ηλίου, αντιανεμικό/αδιάβροχο μπουφάν, φακός γιατί η νύχτα δεν αργεί, τρόφιμα για το δρόμο με υψηλή θερμιδική αξία (π.χ. σταφίδες και άλλα αποξηραμένα φρούτα, ξηροί καρποί), τυχόν φάρμακα που χρειαζόμαστε.

– Προτιμήστε αν θέλετε τα σκουρόχρωμα ρούχα γιατί το κάρβουνο που θα συναντήσουμε (ευτυχώς σε συγκεκριμένη περιοχή και όχι παντού) λερώνει!

– Η ομάδα θα μείνει όσο γίνεται ενωμένη, όχι μόνο για λόγους ασφάλειας αλλά και για την απόλαυση της διαδρομής. Αν κάποια-ος σκοπεύει να απομακρυνθεί για οποιοδήποτε λόγο είναι απαραίτητο να ενημερώσει πρώτα τα άλλα μέλη της ομάδας. Σκοπός δεν είναι ο πρωταθλητισμός, αλλά η αλληλεγγύη.

– Επειδή οι μέρες μίκρυναν, είναι σημαντικό να είμαστε στην ώρα μας στην αφετηρία Κρύο (Πηγάδι) το Σάββατο! Η αναχώρηση είναι στις 12:00 ακριβώς.

Για τη διανυκτέρευση

– Φέρνουμε μαζί μας ό,τι χρειαζόμαστε για τον ύπνο (σκηνή, υπνόσακο, υπόστρωμα). Υπάρχει δυνατότητα μεταφοράς της σκηνής με αυτοκίνητο, ώστε να μη χρειαστεί να μεταφερθεί στην πλάτη.

– Ο καιρός προβλέπεται καλός, αλλά θα χρειαστούν σίγουρα (και) ζεστά ρούχα.

– Το βράδυ του Σαββάτου θα έχουμε συλλογικό φαγητό (βίγκαν με προαιρετική προσθήκη τυριού) και την Κυριακή πρόχειρο πρωινό πριν ξεκινήσουμε. Φέρνουμε μαζί μας άθραυστα ατομικά σκεύη (πιάτο, κουτάλι, ποτήρι).

– Θα υπάρχει ρεύμα για φόρτιση συσκευών, με μέτρο…

Παντού

Σεβόμαστε το τοπίο, τα φυτά, τα ζώα, τους τόπους που θα μας φιλοξενήσουν και τους ανθρώπινους οικισμούς που συναντάμε.

– Δεν αφήνουμε τίποτα περιττό πίσω μας και αντίθετα μαζεύουμε τυχόν πεταμένα δείγματα της “ανάπτυξης” που βρίσκουμε στο δρόμο, όταν βέβαια είναι εφικτό.

Αποφεύγουμε τις συσκευασίες και τα είδη μιας χρήσης.

– Ενημερώνουμε την ομάδα αν έχουμε ιδιαίτερες ανάγκες προστασίας της υγείας (π.χ. αλλεργίες, θεραπείες που ακολουθούμε κλπ).

Επικοινωνούμε με τους ανθρώπους που συναντούμε στο βουνό και στα χωριά, διαδίδοντας το μήνυμα αυτού του αγώνα, του οποίου είμαστε μόνο ένα μέρος. Αντιμετωπίζουμε τυχόν επιφυλάξεις και ερωτήματα με κατανόηση και διάθεση συνεννόησης.

υγ. Για άλλη μια φορά αντιμετωπίζουμε συνθήκες έξαρσης της πανδημίας. Όπως και πέρσι στο μεγάλο οδοιπορικό, έτσι και τώρα φροντίζουμε από κοινού για την αλληλοπροστασία μας. Δεν ξεχνάμε τα ατομικά μας σκεύη και φοράμε τη μάσκα μας σε αυτοκίνητα και άλλους τυχόν κλειστούς χώρους.

Διήμερη περιήγηση στο όρος Πατέρας, 6-7/11/2021 (upd)

Μικρό οδοιπορικό στα πληγωμένα βουνά της Δυτικής Αττικής

Κάπου σε αυτά τα βουνά, λέει ο αρχαίος μύθος, η Δήμητρα ρίχτηκε σε μια απεγνωσμένη περιπλάνηση αναζητώντας την κόρη της, πριν ακόμα μάθει για την αρπαγή της από τον Άδη. Το άγχος της για αυτή τη φρικτή απώλεια, που δεν μπορούσε ακόμα να εξηγήσει, έδωσε, λένε, στο βουνό που σήμερα ξέρουμε ως «Πατέρας» το όνομα «Αγχαίον». Τι ήταν αυτή η κραυγή που ακούστηκε; Πού βρισκόταν η μονάκριβη Κόρη; Θα την ξανάβλεπε ποτέ; Ακόμα και μια θεά μπορεί κάποτε να νιώσει το έδαφος να χάνεται κάτω απ’ τα πόδια της.

Μια πολύ διαφορετική απώλεια ζει όποιος περιπλανηθεί σήμερα στα ίδια μέρη. Οι φετινές πυρκαγιές κατέκαψαν μεγάλο μέρος των πολύτιμων δασών στο όρος Πατέρας, στο Μακρόν Όρος, στα Γεράνεια. Άφησαν πίσω τους μαυρισμένους κορμούς, γυμνά εδάφη, νεκρά ζώα, κατεστραμμένες καλλιέργειες. Πάνω από 170.000 στρέμματα καταστροφής, που βέβαια έρχονται να προστεθούν στις άλλες καταστροφές παρόμοιων αλλά και πολύ διαφορετικών οικοσυστημάτων, στην Ελλάδα και τον κόσμο, αυτή τη χρονιά, πέρσι, πρόπερσι…

Ένα άγχος μάλλον άγνωστο στον αρχαίο κόσμο κατακλύζει τον σύγχρονο νου. Θα μπορέσει άραγε αυτό το δασικό οικοσύστημα να αναγεννηθεί από τις στάχτες του; Πότε θα ξαναστείλει τη δροσιά και το οξυγόνο του στην πρωτεύουσα που ασφυκτιά και πότε θα ξαναπαίξει τον αναντικατάστατο ρόλο του στο έργο της συγκράτησης του εδάφους, της τροφοδότησης των υπόγειων αποθεμάτων νερού και της βελτίωσης της ποιότητάς του; Θα μπορέσουν ξανά – και πότε; – τα ξερικά αμπέλια της Μεγαρίδας να καρποφορήσουν στις ευνοϊκές συνθήκες του δασικού μικροκλίματος; Θα ανακάμψει η μελισσοκομία; Μήπως αυτό το ληστρικό οικονομικό σύστημα, με τις ανεμογεννήτριες και τις εξορύξεις (δεν σχεδιάζονται και λίγες εδώ γύρω!), με την αύξηση της θερμοκρασίας και τη μόλυνση του αέρα και της γης, με την ακόρεστη δίψα του για νέες βιομηχανικές επενδύσεις, έχει για τα καλά διαταράξει την ικανότητα της φυσικής αναγέννησης, μαζί με την ανθρώπινη ικανότητα συμβίωσης στον κόσμο; Μήπως, με δυο λόγια, χάνουμε το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια μας;

Το άγχος μπορεί να καθηλώνει. Μπορεί να σε κάνει να αποστρέφεις το βλέμμα απ’ ό,τι πληγώνει και τρομάζει, αναζητώντας θεάματα πιο βολικά. Το αντίθετο ακριβώς είναι αυτό που έχουμε να κάνουμε τώρα. Σαν τη Δήμητρα που δεν τα παρατούσε αν δεν μάθαινε την αλήθεια, να περιπλανηθούμε στην καμένη γη: να παρατηρήσουμε, να αγγίξουμε – και να πενθήσουμε ακόμα – τις απώλειες. Να θαυμάσουμε όμως την ίδια ώρα και τα νέα βλαστάρια που τα πουρνάρια και οι κουμαριές ξεπετάνε κιόλας απ’ τις ρίζες τους. Τα κουκουνάρια των πεύκων που φυλάνε καλά τους σπόρους τους από τη φωτιά και σύντομα θα δώσουν τα νέα πεύκα. Τα μυρμήγκια που ξαναχτίσανε ταχύτατα τις περίτεχνες φωλιές τους.

Και βέβαια να γνωρίσουμε ανθρώπους που όχι μόνο νοιάζονται, αλλά αγωνίζονται να προστατεύσουν το κοινό μας έδαφος από τη διάβρωση των κατολισθήσεων και την άλλη – την πιο επικίνδυνη – διάβρωση, των οικονομικών «αξιοποιήσεων». Να μάθουμε απ’ όλα αυτά, να σκεφτούμε και να δράσουμε. Να δυναμώσουμε κι άλλο τις φωνές που λένε όχι στη λεηλασία των φυσικών πόρων. Να ξαναφτιάξουμε δεσμούς αλληλεγγύης και συμβίωσης με τους ανθρώπους και τη φύση, για τους καιρούς που διανύουμε, στο πληγωμένο έδαφος όπου κατοικούμε.

Περπατάμε κι αναπνέουμε μαζί, υπερασπιζόμαστε τη φύση και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια απέναντι στις μηχανές της ανάπτυξης.

Μέρα 1η (Σάββατο 6/11)

Κρύο Πηγάδι – Βαθυχώρι – Αλεποχώρι. 5 ώρες (ανάβαση 350 μ., κατάβαση 600 μ.).

Εκκίνηση από Κρύο Πηγάδι στις 12:00 το μεσημέρι. Πρόσβαση στο Κρύο Πηγάδι με ΙΧ ή ΚΤΕΛ από Αθήνα (Θησείο), αναχ. 10:30.

Περπατάμε στο καταπράσινο μονοπάτι ανάμεσα στις κορυφές Γκορίτσα και Καλιακούδα, με θέα τον Κορινθιακό. Κατηφορίζουμε στα Βαθυχώρια και τους αρχαίους πύργους τους κι από κει προς το Αλεποχώρι. Διανυκτέρευση σε σκηνές, σε κατασκηνωτικό κέντρο μέσα στο δάσος. Συλλογικό φαγητό και συνέλευση της ομάδας.

Μέρα 2η (Κυριακή 7/11)

Αλεποχώρι – Κορυφογραμμή Πατέρα – Κρύο Πηγάδι (7-8 ώρες, ανάβαση 1.000 μ., κατάβαση 650 μ.).

Ξεκινάμε νωρίς με προορισμό την κορυφή Γκορίτσα (964 μ.) κι από κει τη Μικρή και τη Μεγάλη Κολοσούρα (1.108 μ.). Ανάλογα με τον χρόνο και τη δυναμική της ομάδας συνεχίζουμε ως την ψηλότερη κορυφή του βουνού (Λεοντάρι, 1.132 μ). Παρατηρούμε την έκταση της καταστροφικής πυρκαγιάς και τη ζωή που επιστρέφει. Επιστροφή από άλλο δασωμένο μονοπάτι στο Κρύο Πηγάδι. Μεσημεριανό και κουβέντα σε ταβέρνα της περιοχής.

Αναχώρηση για Αθήνα με ΙΧ ή ΚΤΕΛ (17:15 από Κρύο Πηγάδι).

Περισσότερες λεπτομέρειες για το πρόγραμμα θα ακολουθήσουν σύντομα…

Τηλέφωνα για πληροφορίες: 6972109481, 6972036714.

Δηλώσεις συμμετοχής εδώ!

Για τη Φύση και την αξιοπρέπεια: έξω οι ανεμογεννήτριες από την Παλιοβούνα!

Με θλίψη και αγανάκτηση βλέπουμε χρόνια τώρα μία-μία όλες τις κορυφές του Ελικώνα, τα τελευταία ανέγγιχτα τοπία της Βοιωτίας, να παραδίδονται σε κερδοσκόπους που φόρεσαν την προβιά της «πράσινης ανάπτυξης». Τώρα είναι η σειρά της Παλιοβούνας να «στολιστεί» με ανεμογεννήτριες: η (αστεία) Μελέτη του έργου βρίσκεται σε διαβούλευση μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου. Φυσικά δεν προκαλεί έκπληξη ότι η αδηφαγία των εταιρειών φτάνει μέχρι την καταστροφή της κορυφής του Ελικώνα, αλλά η προθυμία και ευκολία με την οποία δίνονται συνεχώς νέες άδειες αιολικών σε ένα ήδη επιβαρυμένο βουνό είναι εξοργιστική.

Πέρυσι τον Αύγουστο, το Οδοιπορικό ενάντια στη λεηλασία των Βουνών και της Φύσης διέσχισε όλον τον Ελικώνα, από το Κορομπίλι μέχρι το Δίστομο. Περπατήσαμε στον Ζαγαρά και τη Μεγάλη Λούτσα, ξαποστάσαμε στα Κούκουρα, το Ζερίκι και το Στείρι, αναθαρρήσαμε από τη ζεστασιά της φιλοξενίας των κατοίκων. Είδαμε τη μιζέρια, την αισθητική ισοπέδωση και τον κατακερματισμό που έχουν φέρει οι ανεμογεννήτριες στα χαμηλά του βουνού και φωνάξαμε μαζί με τους κατοίκους των χωριών: «Ως εδώ! Αφήστε έστω λίγα δάση και λιβάδια άθικτα να επιβιώσει η Φύση του Ελικώνα». Αλλά η βούληση της τοπικής κοινωνίας και οι ανάγκες της Φύσης είναι προφανώς ψιλά γράμματα, μπροστά στις παρασκηνιακές προσταγές της πολιτικής και οικονομικής διαπλοκής – και να, σε χρόνο-ρεκόρ νέες άδειες για αιολικά στον Ζαγαρά, στο Τσιβέρι, στη Μεγάλη Λούτσα. Και πόσες ακόμα έπονται…

Σήμερα λοιπόν καλούνται το Δασαρχείο Λειβαδιάς, το Περιφερειακό Συμβούλιο Στερεάς Ελλάδας, οι υπηρεσίες της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Θεσσαλίας – Στερεάς (αυτούς κι αν δεν τους ακουμπάει κανείς…) να γνωμοδοτήσουν, να αποφασίσουν για την Παλιοβούνα. Και αναρωτιόμαστε: ούτε τώρα που οι ανεμογεννήτριες φτάσανε στα 1750 μέτρα της κορυφής του Ελικώνα, ούτε αυτή δεν είναι ώρα για έστω ένα «όχι»; Ούτε τώρα που οι κερδοσκόποι κοροϊδεύουν τις υπηρεσίες (και εμάς) μέσα στα μούτρα, φέρνοντας μία Μελέτη με ολόκληρα κομμάτια αντιγραμμένα από άλλες μελέτες; Μία Μελέτη που έχει γίνει όλη από τα γραφεία τους, χωρίς να έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους στην Παλιοβούνα και με το θράσος να εμφανίζουν ως «φωτογραφική τεκμηρίωση» της περιοχής εικόνες από το διαδίκτυο (από το Street View της Google!), με την Παλιοβούνα να φαίνεται κάπου στο βάθος; Ούτε τώρα δεν παραβιάζονται οι δικές τους κόκκινες γραμμές της αξιοπρέπειας και της επαγγελματικής ηθικής;

Αν όμως όλοι αυτοί είναι ορκισμένοι εχθροί του Ελικώνα και έχουν προαποφασίσει να γίνουν οι νεκροθάφτες του, ας γνωρίζουν ότι δεν θα μείνουμε απαθείς. Μαζί με την τοπική κοινωνία που αντέχει και αντιστέκεται, μαζί με τους/τις ορειβάτες, πεζοπόρους, φυσιολάτρες που θα είναι εκεί, θα αγωνιστούμε ώστε αυτή η καταστροφή, που θα ισοπεδώσει το βουνό σε ορίζοντα γενεών, να μην γίνει ποτέ. Ας γνωρίζουν ότι και τις μπουλντόζες και την καταστολή (που σίγουρα θα επιστρατεύσουν) μπορούν να τις κατατροπώσουν η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα, το αίσθημα του δικαίου, το πάθος για ελεύθερα βουνά.

May be an image of 3 people, people standing and outdoors
May be an image of one or more people, people standing, nature and tree

Η ΡΑΕ δεν ρυθμίζει. Ρημάζει!

Η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) είναι «ανεξάρτητη αρχή» που συγκροτήθηκε με τον Νόμο 2773/99, με κύριες αρμοδιότητες να «παρακολουθεί και ελέγχει τη λειτουργία της αγοράς ενέρ­γειας σε όλους τους τομείς της» και να «γνωμοδοτεί για τη χορήγηση των αδειών για τις δραστη­ριότητες στον τομέα της Ηλεκτρικής Ενέργειας». Έχει ενδιαφέρον, μάλιστα, ότι μέσα στο Νόμο περι­γράφεται πως η ΡΑΕ ασκεί τις αρμοδιότητές της με τέτοιο τρόπο ώστε «να προστατεύεται το φυσικό περιβάλλον από τις επιπτώσεις των Δραστηριοτήτων Ηλεκτρικής Ενέργειας». H πραγ­ματικότητα, ωστόσο, είναι πως η ΡΑΕ είναι κυρίως γνωστή από τον διαβόητο γεω­πλη­ροφοριακό της χάρτη που προκαλεί αποτροπιασμό: ένα αδιανόητο μπάχαλο από πολλές εκατοντάδες άδειες έργων ΑΠΕ, η μία πάνω στην άλλη και σε κάθε πιθανή και απίθανη γωνιά της χώρας. Δεν μοιάζει και πολύ «ρυθμισμένη» αυτή η κατάσταση, έτσι;

Η ΡΑΕ ισχυρίζεται ότι δεν κάνει τίποτα παραπάνω ή λιγότερο από τα τυπικά της καθήκοντα και ότι σε αυτά δεν περιλαμβάνεται ο έλεγχος της περιβαλλοντικής συμβατότητας των έργων. Αν υπάρχει όμως ένας πολύ βολικός τρόπος να γίνεται η δουλειά όλων, αυτός είναι η πολυδιάσπαση των αρμοδιοτήτων κατά την αδειοδότηση, ώστε να πετάγεται το μπαλάκι της ευθύνης από τον ένα φο­ρέα στον άλλον (και να το κυνηγάμε εμείς). Οι δήθεν «τυπικές» βεβαιώσεις παραγωγού που εκ­δίδει η ΡΑΕ τεκμηριώνουν δικαίωμα χρήσης γης στις εταιρείες από το πουθενά, ακόμα και σε εκτάσεις που μπορεί να μην είναι καν δημόσιες. Και βέβαια, όταν πια αρχίσουν να προχωρούν οι μελέτες για τα έργα στη βάση της αρχικής άδειας από τη ΡΑΕ, τότε επιχειρήματα όπως η «ωριμότητα» του έργου και το ήδη «δαπανηθέν κεφάλαιο» μεγιστοποιούν την (οικονομική και πολιτική) πίεση για έγκριση, προς τις υπηρεσίες που γνωμοδοτούν και αδειοδοτούν. Επειδή λοιπόν στην ίδια χώρα ζούμε, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι πρακτικά η άδεια της ΡΑΕ (βεβαίωση παραγωγού) είναι defacto και περιβαλλοντική άδεια: το αν θα προχωρήσουν τα έργα ου­σι­αστικά εξαρτάται από την οικονομική δυνατότητα της κάθε εταιρείας και τους εκάστοτε σχεδι­ασμούς της, ενώ και για όσα έργα έχουν σταματήσει ή ανασταλεί, αυτό συνέβη μόνο κατόπιν αντίδρασης τοπικών κοινωνιών, περιβαλλοντικών φορέων και ενεργών πολιτών.

Όμως όσες-οι παρακολουθούμε λίγο παραπάνω τις εξελίξεις γύρω από τα ενεργειακά, έχουμε διαπιστώσει ότι η «ουδετερότητα» που επικαλείται η ΡΑΕ δεν υφίσταται – και αυτό φαίνεται στις ενέργειές της και στα λεγόμενα των στελεχών της. Για παράδειγμα, ενώ πρόσφατα φορείς των Κυ­θήρων επισήμαναν ότι αιολικοί σταθμοί που πήραν βεβαίωση παραγωγού στο νησί βρίσκονται σε περιοχή αποκλεισμού σύμφωνα με το Ειδικό Χωροταξικό για τις ΑΠΕ, η ΡΑΕ απέρριψε το αίτημα ανάκλησης της άδειας, με το επι­χείρημα ότι η ίδια δεν είχε επι­και­ροποιημένους χάρτες με τις ζώνες αποκλεισμού. Παρόλα αυτά δεν έχει κανένα ενδοιασμό να εκδίδει άδειες χωρίς να έχει αυτή την πληροφορία! Από την άλλη, σε πρόσφατη διαδικτυακή εκδήλωση, επιτελικό στέλεχος της ΡΑΕ δεν είχε κανένα πρόβλημα να εκθειάσει ως «ένα υπέροχο έργο» το αιολικό έκτρωμα των 55 α/γ που έχει ισοπεδώσει από άκρη σε άκρη την κορυφογραμμή του Κασιδιάρη στα Ιωάννινα! Αυτή η –καθ’ όλα μερο­ληπτική υπέρ των «επεν­δυτών» και ενάντια στο κοινωνικό συμ­φέρον– στάση έρχεται τελικά και δένει πλήρως με την εικόνα που έχουμε για τη ΡΑΕ: ακραιφ­νείς τεχνο­κράτες που συνειδητά επιλέγουν να μην έχουν καμία αίσθηση του αντίκτυπου των αποφάσεων τους στη Φύση και τις τοπικές κοινωνίες, κρυπτόμενοι πίσω από έναν θεσμικό ρόλο που ερμηνεύουν κατά το δοκούν και σχεδόν πάντοτε προς όφελος των λίγων.

Συνοπτικά, αυτό το παιχνίδι αποποίησης και αποπροσωποποίησης των ευθυνών – «ξέρουμε ότι υπάρχει πρόβλημα, αλλά φταίει η δομή του συστήματος, δεν έχουμε περιθώριο να κάνουμε κάτι άλλο» – έχει πάψει προ πολλού να είναι ανεκτό: θα δείχνουμε με το δάχτυλο και θα κατο­νο­μάζουμε τους συνυπεύθυνους, θα υποστηρίζουμε όποιον αντιτίθεται, από οποια­δήποτε θε­σμική ή άλλη θέση, με λόγια και –κυρίως– έργα στην εν εξελίξει μαζική λεηλασία της Φύσης με τον «πράσινο» μανδύα.

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΘΕ ΑΠΟΧΡΩΣΗΣ!

Γκρεμνά ‘ναι εμάς οι τόποι μας

Γκρεμνά ‘ναι εμάς οι τόποι μας. Το ντοκιμαντέρ του περσινού Οδοιπορικού από την Αττική μέχρι τ΄Άγραφα, ενάντια στη λεηλασία των βουνών και της φύσης, τώρα στον αέρα!

Το ντοκιμαντέρ αποτελεί ένα συλλογικό εγχείρημα της ομάδας του Οδοιπορικού. Η προβολή του είναι ελεύθερη για μη-κερδοσκοπικούς σκοπούς. Ελπίζουμε να αποτελέσει άλλη μια έμπνευση για τους αγώνες που συνεχίζονται και αυτούς που θα ακολουθήσουν!

Τον δρόμο τον ανοίγεις περπατώντας…